Category Archives: Inspiration

Grit: the power of passion and perseverance

Source: – filmed April 2013
Leaving a high-flying job in consulting, Angela Lee Duckworth took a job teaching math to seventh graders in a New York public school. She quickly realized that IQ wasn’t the only thing separating the successful students from those who struggled. Here, she explains her theory of “grit” as a predictor of success.
TEDTalks is a daily video podcast of the best talks and performances from the TED Conference, where the world’s leading thinkers and doers give the talk of their lives in 18 minutes (or less). Look for talks on Technology, Entertainment and Design — plus science, business, global issues, the arts and much more.


True Grit: How to Build Resilience

Source: 99U,1840&quality=100&strip&ssl=1True Grit: How to Build Up Your Resilience

Three steps that you can take to increase your ability to persevere.

By Christian Jarrett – Illustration by Giacomo Bagnara
Whether we’re talking about a great novelist like John Irving or an era-defining entrepreneur like Jeff Bezos, it’s natural to conclude that the mega-successful owe their achievements to an almost magical quality that you’re either born with or you’re not: talent.

But according to Angela Duckworth, the University of Pennsylvania psychologist who’s made it her life’s goal to help children thrive, this is mistaken. Yes, the aptitude you bring is important, but few of us ever reach the limits of our natural abilities. Instead what holds us back is a lack of commitment or a lack of focus. “Enthusiasm is common,” Duckworth writes, “endurance is rare.”

Effort counts twice, she explains, because it translates your aptitude into skill. And then it combines with your skill to manifest as achievement. In other words, it takes effort to get good at something, and then it takes effort to apply that skill, to create.

If you look at John Irving’s life story, for instance, it isn’t one that begins with him displaying savant- like brilliance at an early age. Far from it, in fact he struggled at school with English. What distinguishes his lifelong approach to his art is his doggedness. “Rewriting is what I do best as a writer,” says Irving. “I spend more time revising a novel or screenplay than I take to write the first draft.”

But determination isn’t enough, you also need to apply yourself with focus. Rather than chasing a different dream each week or month or year, you need – at least eventually – to settle on a higher calling and never let go. When you have drive and determination combined with single-minded direction, this is what translates into meaningful accomplishment.

Crucially, Duckworth, who has written the book on grit, argues that grit isn’t fixed like your height. Rather it’s something that you can cultivate, more like learning a new language. Here are three steps from Duckworth’s book that you can take to make yourself grittier – and dramatically increase your ability to persevere.

Find your calling

Most high achievers have “an ultimate concern” or what Duckworth calls their “compass” (because it provides a sense of direction) and nothing will stop them in pursuit of this higher goal. How can you find yours if you don’t have one already? The first thing to realize is that you’re not going to find it through introspection. You need to get out there and try things. A relevant misconception is that passions instantly grab us in one magical eureka moment. In reality, the first time you encounter your would-be passion, you likely won’t even realize it. This means you need to expose yourself to as many different pursuits as possible and give any nascent spark a chance to catch.

In time, what overarching passions or concerns have in common is that they have a greater purpose – yes, there is pleasure and fascination in them, but more than that, usually there is a deeper meaning or cause that involves helping other people in some way. In a 2014 study that she conducted with her colleagues Katherine Von Culina at Yale and Eli Tsukayama at The University of Pennsylvania, Duckworth found that people with high levels of grit are as motivated by the pursuit of pleasure as much as anyone else, but what marks them out is their greater interest in meaningful activities that serve a higher purpose.

Of course, we can’t fight every battle. Sometimes it makes sense to change course. If you’re struggling to recognize the difference between your overarching career aim and lesser, more disposable goals, consider visualizing your aims as a pyramid with those at the bottom feeding into your ultimate goal at the top. If they cause you problems, you shouldn’t be afraid to save energy by dispensing with lower-level goals. As you approach mid-level goals and beyond, you should become progressively more dogged. Reserve your never surrender attitude for your ultimate goal or life philosophy that guides all you do.

Practice smart

Once you know what your passion is, you need to hone your craft through unrelenting practice. Duckworth’s research–including a 2010 study into the winners of National Spelling Bee championships–has shown that gritty people devote more time to what psychologists call “deliberate practice” and that they enjoy it more.

This kind of practice involves more than simply putting in the hours. It’s an arduous process that requires pushing yourself to perform outside of your current ability levels (Duckworth recommends setting yourself “stretch goals” – specific areas of performance where you would like to make gains); getting meaningful feedback on how to improve; and then doing it all over again, implementing that feedback to achieve superior performance.

Duckworth quotes dancer Martha Graham’s description of what it feels like to do this kind of training: “Dancing appears glamorous, easy, delightful. But the path to the paradise of that achievement is not easier than any other. There is fatigue so great that the body cries even in its sleep. There are times of complete frustration. There are daily small deaths.

Be it sport, acting or art, when we watch superstars perform, their output often seems effortless, which only serves to fuel the illusion that they were born with a supernatural gift. In fact, the reason their performance is so fluid and graceful is because of all the hours and hours of intense, painstaking practice they’ve completed.

Think like an optimist

 In pursuit of your creative ambitions, it is inevitable that you will experience set backs. As shown in Duckworth’s research involving school teachers working in schools in poor districts, gritty people tend to respond to these setbacks with an optimistic mindset. Optimists see failure as a chance to learn. They consider the changeable aspects of a disappointment that can be addressed and adjusted to make failure less likely next time. Pessimists, by contrast, will tend to blame the failure on a fundamental cause that can’t be changed, such as the belief that they don’t have what it takes. A related concept you’ve probably heard of is whether or not you have a growth mindset. Gritty optimists tend to have a growth mindset, believing that traits like intelligence can be nurtured. Pessimists instead see such things as fixed.

There is a dynamic, interactive nature to these things. Duckworth’s research suggests that encountering adversity–as you surely will–and believing pessimistically that you have no power over events, will encourage you to give up without a fight. You condition yourself to be passive, and you lose your grit. In contrast, responding to challenges with optimism and determination and finding a way through (in Duckworth’s language, this is “adversity plus mastery”), you will nurture your grittiness. Next time you encounter difficulties, you will be even more determined to push on. “To be gritty,” Duckworth writes, “is to fall down seven times, and rise eight.”

If you’re a lifelong pessimist, you might be feeling skeptical at this point, but it’s worth noting that a study last year reviewed all the evidence into whether we can train ourselves to be more optimistic and the results were, well, rather upbeat: the researchers concluded that optimism is indeed something we can learn.


By finding your true calling, honing your craft through dedicated deliberate practice, and responding to setbacks with an optimistic, problem-solving approach, you will follow in the footsteps of the many outstanding achievers Duckworth has studied, all of whom are characterized by that mix of passion and perseverance.

To believe that only a lucky few are born with true talent, while the rest of us are not, is demoralizing. You might understandably wonder whether the focus on grit simply shifts this concern to a different trait: that perhaps a rare few are blessed with grit while us lesser mortals are destined to weaker will and an absence of purpose. In fact, twin studies suggest that the “heritability” of grit is between 20 to 40 percent, meaning that less than half the difference in grit between people can be traced to genetic causes. This leaves plenty of room for grit to be influenced by other factors such as life experiences and deliberate cultivation. “Like every aspect of your psychological character,” Duckworth writes, “grit is more plastic than you might think.”

RED on Vimeo

¨Based on a true fairy tale¨

As the silhouette of a lonely girl runs through the woods, something in the shadows is lurking her.

RED is an animated short film, which presents a new version of the classic tale ¨Little Red Riding Hood¨ by Charles Perrault. The directors Jorge Jaramillo and Carlo Guillot explore more thoroughly the drama, horror and realism of the story. A journey of feelings and moments, with visual and musical elements existing only to carry a clear and strong narrative.
In RED the directors based on traditional shadows animation, giving it a new perspective by using technology to create a new concept, while maintaining the visual and narrative force of the classic technique.

The production of the film was done almost entirely by the two directors and musician/composer Manuel Borda, who completed the story by reinforcing all emotions through it.

Internetkunstduo JODI

Een middagje in de Bieschbosch met Joan Heemskerk en Dirk Paesmans, beter bekend als JODI.

Source: Een zeldzaam interview met het illustere internetkunstduo JODI | The Creators Project

Een zeldzaam interview met het illustere internetkunstduo JODI

Emmie Giesbergen — mrt. 18 2016

The Creators Project staat deze hele week in het teken van digitale kunst. Samen met vooraanstaande kunstenaars, curatoren, galeriehouders en verzamelaars verkennen we de kunstwereld van morgen.

Joan Heemskerk en Dirkpaeasmans, ofwel JODI

Joan Heemskerk en Dirk Paesmans zijn namen die je misschien niet zoveel zeggen. Als koppel zijn ze beter bekend als JODI, een illuster kunstenaarsduo dat eigenlijk liever geen interviews geeft. In de jaren negentig zetten ze de kunstwereld op z’n kop door kunst op het internet te maken, iets dat een aantal jaar daarvoor niet alleen ondenkbaar was, maar ook onmogelijk: het web zoals we dat nu kennen bestond toen nog helemaal niet. Sindsdien heeft JODI het mondiale digitale kunstlandschap zodanig weten te domineren dat zelfs het MoMA in New York niet meer onder de twee uit kon: vorig jaar kocht het belangrijkste museum voor moderne kunst hun werk My%Desktop (2002).

De afgelopen twee decennia is JODI verantwoordelijk geweest voor een paar van de meest bepalende en uitgesproken werken binnen het genre. Hoe uiteenlopend die kunstwerken ook mogen zijn, ze spelen altijd in op het spanningsveld tussen het internet en haar gebruikers, om zo duidelijk te maken hoe groot en bepalend het net is voor ons dagelijks leven. In 1995 kreeg dat idee vorm in een van hun eerste werken,, waarin ze de achterkant van het internet blootleggen: met iedere klik verdwaalt de toeschouwer dieper in het wondere woud van het web. In Geo Goo (2008) spelen ze een visueel, artistiek spel met de beeldtaal van Google Maps. En in 2012 maakten ze een app genaamd ZYX, waarbij de gebruiker een aantal instructies krijgt die uitmonden in een ware fysieke performance.

Een screenshot van Geo Goo

Zoals het twee echte internetkunstenaars betaamt, voeren ze deze ideologische gedrevenheid door in al hun elektronische communicatie, zoals ik al snel merkte toen ik ze probeerde te mailen. Mijn mails werden zonder uitzondering beantwoord met berichten vol onleesbare code, vage afbeeldingen en onsamenhangende woordflarden, waardoor ik me regelmatig afvroeg of het niet gewoon makkelijker zou zijn om mijn laptop doormidden te breken en een postduif op ze af te sturen.

Uiteindelijk lukte het toch om een afspraak te maken. Op een zonnige maandagmiddag begaf ik me richting Dordrecht. Eenmaal aangekomen bij de woning van Paesmans en van Heemskerk stelden ze na een kop thee voor om het interview lekker buiten te houden. Voor ik het wist zat ik achterin de auto bij JODI, op weg naar de Biesbosch. Omringd door beverdammen spraken we over de roerige jaren negentig, de beruchte reputatie van hun werken en de toekomst van netart.

Zo verliep de correspondentie ongeveer

The Creators Project: Hoe staat het er momenteel voor met jullie kunstpraktijk, waar werken jullie aan?
Joan Heemskerk: We richten ons de laatste tijd vooral weer op websites. We maken domeinnamen en gebruiken daarin symbolen of tekens die niet te vinden zijn op een toetsenbord, bijvoorbeeld uit een Aboriginal- of Inuittaal. Het is een serie van ongeveer vijftig werken.
Dirk Paesmans: We letten er bij deze serie op dat het heel minimaal is afgewerkt, wat dat betreft lijken deze werken wel op de werken waar we mee zijn begonnen. We zijn nog steeds bezig om fouten in codes bloot te leggen zodat je daadwerkelijk kan zien dat er iets fout gaat. Nu noemen ze dat een ‘glitch’, maar vroeger hadden we daar geen woord voor. We hanteren nog steeds een minimale stijl, op het irritante af; videogames die uit niets anders bestaan dan geluid, witte schermen met minimale visuele content, noem maar op.

Een screenshot van het nieuwe werk van JODI, Apache is functioning normally

Even terug naar de jaren negentig, hoe kijken jullie terug op deze periode? Is er een werk uit jullie oeuvre waar jullie het meest trots op zijn?
Joan: Het werk dat mensen wat mij betreft zouden moeten kennen is OSS, maar dat werkt deels niet meer omdat het in OS-9 is gemaakt. Als mensen die cd in hun computer staken stond het hele bureaublad opeens vol met icoontjes en ging de computer een eigen leven leiden. Je scherm begon dan te flikkeren en iedere keer als je dacht er uit te kunnen komen bracht iedere toets of muisklik je verder in de problemen. Er ontstaan effecten in effecten en programma’s werden automatisch gedownload. Uiteindelijk liep dan het hele systeem vast en ging het echt goed fout.

Dirk: Wat dat betreft is ‘goed fout’ wel een slogan die past bij ons werk.

Wat willen jullie precies zeggen met dat werk?
Dirk: We willen laten zien dat je browser en je desktop helemaal niet alleen van jou zijn. We willen de boel in de war sturen, en duidelijk maken dat je computerscherm in werkelijkheid maar een heel dun laagje vormt tussen de publieke zone en je privézone. Mensen denken vaak: o, die browser, daar kan iedereen gekke dingen in doen. Maar als je opeens ziet dat je eigen bestanden op internet verschijnen of aangetast worden dan schrikken ze pas echt. We willen eigenlijk de emotie van de gebruiker gebruiken en er een beetje drama aan toevoegen.
Joan: Het is niet zo dat er echt iets met iemands computer gebeurde. Je kon er wel uitkomen, maar dat lukt vaak niet meteen omdat ik een vertraging had ingebouwd. Mensen bleven dan vaak op hun keyboard rammen terwijl er niets gebeurde.

Is dat ook de jullie visie, om de relatie tussen mens, computer en internet te verstoren?
Joan: Nee. Dat is wat het werk uiteindelijk doet, maar dat is niet de achterliggende gedachte. Dat is om mensen zelf bewust te maken van hoe ze reageren op computers. Mensen raken dan in paniek, er ontstond dan een soort mimicry tussen gebruiker en computer die alle dagelijkse handelingen doorbrak.

Zo ziet het ‘gastenboek‘ van OSS eruit

Ik kan me zo voorstellen dat niet iedereen blij was met jullie kunst.
Dirk: Dat waren ze ook niet. We hebben over OSS bijvoorbeeld heel veel klachten gekregen. We kregen enorm veel mails, ook van providers die ons verzochten om de server te verlaten en de site op te heffen. Dat vonden we eigenlijk zo grappig dat we die mails een tijd lang op de site hebben laten staan, met de mogelijkheid voor mensen om te reageren. Het was eigenlijk een soort gastenboek waar complete ruzies en discussies losbraken tussen voor- en tegenstanders van ons werk.

Joan: Dit is eigenlijk wat we wilden; een soort schrikeffect bereiken, maar dan wel op een visueel en conceptueel interessante manier. Vergelijk het met een spannende film: de makers weten dat de toeschouwer op een gegeven moment gaat schrikken of op een bepaalde manier reageert. Wij betrekken dat op de persoonlijke relatie die mensen met hun computers hebben. Jij vindt het volgens mij niet leuk als ik je laptop in de zandbak gooi of als ik er een virus op loslaat. Dat is het boeiende aan netart: het is heel persoonlijk, ondanks dat het een kunstvorm is die zich op een medium baseert. Mensen zijn ontzettend emotioneel betrokken bij hun apparaten.

Zou je dan zeggen dat jullie werken niet in een museum passen?
Dirk: Het zal mensen ongetwijfeld niet zoveel uitmaken als een computertje in een museum het niet meer doet door toedoen van een van onze werken. Het raakt je natuurlijk veel meer als het betrekking heeft op je eigen apparaten. Als onze werken worden getoond in musea, verandert de functie. Een positief punt aan het exposeren van net art in musea is dan weer dat mensen de URL kunnen onthouden en het werk mee naar huis kunnen nemen.

Hoe gaan jullie om met het feit dat het internet ondertussen toegankelijk is geworden op telefoons?
Dirk: Dat is denk ik waar de uitdaging voor netart tegenwoordig ligt: het beeldscherm wordt steeds compacter. Wij spelen daar ook op in, onder andere met onze app uit 2012, ZYX.We werden eigenlijk geïnspireerd door de app waarmee je kon doen alsof je telefoon een biertje was, dat steeds leger werd naarmate je je telefoon schuiner hield. Dat bewijst dat er een soort waterpas in je telefoon zit die je bewegingen kan registreren. Je telefoon meet ook afstanden en snelheden. We willen de gebruiker van de app allerlei bewegingen uit laten voeren, een soort ‘bewegingsperformance’. Joan heeft zich daarop toegespitst en zich al de technieken om een app te kunnen bouwen aangeleerd.

Het internet is natuurlijk erg veranderd sinds jullie begonnen met het maken van internetkunst. Hoe heeft dat jullie werk veranderd?
Joan: Ja absoluut, na 2000 zijn we zelfs een tijd lang gestopt met het maken van online werken. We zijn toen alleen maar bezig geweest met gamemodificaties en installaties. Rond 2005 begonnen we wel weer met het maken van websites. Bijvoorbeeld Geogoo. Dat teert natuurlijk wel op Google en niet zozeer op iemands eigen desktop. Je zit dan als een parasiet op bestaande services.
Dirk: Nou ja, als een parasiet zou ik niet zozeer zeggen. Het is meer een interventie. Sommigen noemen het hacken. Je bent maar een zandkorreltje in de machine maar zelfs een klein korreltje kan genoeg zijn om de boel stil te zetten. Een deel van onze frustratie komt ook voort uit die ontwikkeling. Het internet verandert zo snel dat dingen het al gauw niet meer doen. De app, ZYX, zal na een aantal updates waarschijnlijk niet meer werken. Daar ligt wel een rol voor musea, het conserveren van dit soort werken, compleet met de oude hardware en software waar ze op draaien.

Heeft netart haar oorspronkelijke tegendraadsheid verloren?
Joan: Ja, ik denk het wel.
Dirk: Ja, maar dat hoeft niet alleen negatief te zijn. Er is nu veel aandacht voor, galeries verkopen het, musea kopen het aan en exposeren het, kunstbladen staan er vol mee. Mensen kijken tegenwoordig naar het grote plaatje: ze zoeken de relatie tussen oude en nieuwe netartwerken, er wordt gekeken naar netart in relatie tot videokunst en andere kunstvormen. Netart is plotseling een grote speler geworden waar rekening mee gehouden moet worden. Het medium kan nu echt zijn mannetje staan, dat was vroeger wel anders. Bovendien hoeft iets niet tegendraads te zijn om de interesse te wekken of om mooi te zijn.

Screenshot van Deli Near Info van Harm van den Dorpel

Waar ligt de toekomst van netart? Wie of wat moeten we in de gaten houden?
Dirk: Ik denk dat het kleiner worden van het scherm een van de belangrijkste ontwikkelingen is, of dat het zich in ieder geval rond het blikveld van de toeschouwer gaat vormen. Een andere belangrijke ontwikkeling is hoe groot sociale media zijn geworden. Harm van den Dorpel speelt hier geweldig op in met Deli Near Info; een alternatief sociaal medium. Het gaat, anders dan de meeste social media, niet uit van zakelijke interfaces of gladde datavisualisatie.

Wat is de grootste misvatting die mensen over internetkunst hebben?
: Dat het alleen mannelijke ICT-nerds zijn die dit soort kunst maken.
Joan: Daarom heten we ook JODI (Dirk + Joan), een meisjesnaam. Maar eigenlijk betekent het ook ‘Fuck’ in het Spaans.

Emmie Giesbergen


Een korte geschiedenis van bijzondere en gevaarlijke kleuren in de kunst.

Source: The Creators Project

Waarom we blij moeten zijn dat kunstenaars het zwartste zwart niet mogen gebruiken

Een druppel water op een oppervlak van Vantablack. Foto via Surrey NanoSystems

Vorige week kwam het nieuws naar buiten dat Anish Kapoor de exclusieve rechten heeft verkregen op Vantablack, het zwartste zwart ooit gemaakt. De substantie is ontwikkeld door Surrey NanoSystems en bestaat uit koolstof nanobuisjes die 10.000 keer dunner zijn dan een mensenhaar. Het zorgt voor een ongelofelijk donkere substantie, die nagenoeg al het licht absorbeert dat erop valt. Sinds afgelopen vrijdag is Vantablack bovendien nóg wat donkerder, zo meldden onze vrienden van Motherboard. Tot nu toe had niemand toestemming om de kleur te gebruiken. Een revolutionaire kleur als deze is namelijk niet zonder gevaren, zo leert de geschiedenis ons.

Vantablack mag dan de kleur van dit moment zijn, het is niet de eerste keer dat een kleur een publieke rel tot gevolg heeft. Van ‘International Klein Blue’ en het Scheelesgroen dat naar verluidt verantwoordelijk was voor de dood van Napoleon tot de controversiële kleuren die worden gebruikt om ons voedsel aantrekkelijker te maken; kunstmatige kleuren zijn tot de dag van vandaag controversieel.

Waar andere kunstenaars hebben geprobeerd om anderen ervan te weerhouden hun kleuren te gebruiken, heeft Kapoor (nog) geen egoïstische claim op het gebruik van zijn Vantablack gelegd. Anderen deden dat wel. In 1960 ontwikkelde Yves Klein bijvoorbeeld de kleur ‘International Klein Blue’, een rijk, ultramarijn blauw dat hij gebruikte in zijn beroemde monochrome schilderijen. Klein werkte voor het maken van de intense kleur samen met scheikundige Edouard Adam, en hoewel hij nooit officieel een patent op de kleur verkreeg, was hij wel zo trots op het blauw dat hij besloot niet alleen de kleur zelf, maar ook de lucht te claimen als zijn uitvinding. In 1961 sprak Klein zelfs zijn ongenoegen over vogels uit, omdat ze de hele tijd door “zijn blauwe lucht” vlogen, zijn “grootste en mooiste werk ooit.”

untitled-blue-monochrome-1960-1.jpgYves Klein, Untitled Blue Monochrome (1960). Afbeelding via Wikiart 

International Klein Blue is een verfsoort, anders dan Vantablack, die is opgebouwd uit microscopische, koolstofnanobuisjes, en die op platte oppervlakten toegepast kan worden. Een variatie van Vantablack, genaamd ‘Vantablack S-VIS’, kan ook als een spray worden gebruikt. Het nieuwe materiaal heeft, althans in theorie, een enorm potentieel voor verschillende toepassingen, zowel wetenschappelijk als kunstzinnig. Tot op heden is de kleur alleen nog nooit voor artistieke doeleinden gebruikt, omdat het “in het algemeen niet geschikt is om in de kunst gebruikt te worden, door de manier waarop het gemaakt is,” zo staat te lezen op Surrey NanoSystem’s FAQ pagina.

Een van de redenen is dat het materiaal mogelijk gevaarlijk kan zijn. De nanobuisjes zouden los kunnen komen en ogen en ademhalingswegen kunnen irriteren. De originele versie van de kleur kon alleen gebruikt worden op substanties waarvan het smeltpunt hoger dan 550 graden celsius ligt, wat impliceert dat de substantie materialen met een lager smeltpunt zou aantasten. De substantie komt met verder met het waarschuwingslabel ‘specific target organ toxicity – single exposure’, wat volgens de Globally Harmonized System of Classification and Labeling of Chemicals betekent dat het “ernstige schade kan toebrengen aan specifieke organen nadat je ermee in aanraking komt.” Geen materiaal om lichtjes mee om te springen dus, zeker gezien het feit dat het nog niet eens volledig getest is, laat staan in gebruik genomen.

napoleon.pngEen benadering van Scheele’s Groen. Afbeelding via

Voor zover bekend is Vantablack niet kankerverwekkend, een gevaar dat wel rond een aantal andere populaire kleuren uit de geschiedenis hing. Een van de beroemdste is Scheelesgroen, een pigment dat aan het einde van de achttiende eeuw ontwikkeld werd door de scheikundige Carl Wilhelm Scheele en dat volgens sommigen zelfs verantwoordelijk was voor de dood van Napoleon. De kleur, waarvan de scheikundige naam waterstofkoperarsenaat is, was rond die tijd zeer populair in rijke huishoudens. Wat men echter niet wist, was dat de kleur in contact met water of vochtigheid kleine hoeveelheden arsenaat vrijgaf. Een paar grote muren in het paleis van Napoleon, waaronder in zijn badkamer, bevatte patronen geschilderd in Scheelesgroen, en sommige historici denken dat de grote hoeveelheden arsenaat in het haar van Napoleon erop wijzen dat het uiteindelijk die kleur was die hem de das om deed, of op zijn minst zijn fatale maagkanker veroorzaakte of verergerde.

Arsenaatsvergifting veroorzaakt een hele waslijst aan nare symptomen. In 1839 stierven vier kinderen in dezelfde Londense familie na klachten over een zere keel en problemen met luchthalen. De muren van hun slaapkamer waren recentelijk geschilderd, in het groen. In 1858 at een drie jaar oude kleuter een stukje scheelesgroenbehang van de muur, en stierf niet lang erna. En dan is er nog de anekdote over een stel uit Birmingham, dat hun kamer met hetzelfde groene behang had versierd. Niet snel daarna werden zowel zij als hun papegaai ziek, met klachten over branderige ogen, zere kelen en een hoofdpijn die verdween zodra ze hun huis uitgingen.

Ondanks deze horrorverhalen was de groene kleur nog tot ver in de negentiende eeuw populair. Fabrikanten van de kleur ontkenden de negatieve gezondheidseffecten van Scheelesgroen stelselmatig, uit vrees voor dalende verkoopcijfers.

Een ander voorbeeld van een dodelijke kleurstof is loodhoudende verf. Anders dan bij arsenaat, duurde het nog veel langer tot zowel het grote publiek als schilders inzagen dat de dodelijke loodverf schadelijk was. Tot de vroege twintigste eeuw was ‘wit gelood’ bijvoorbeeld een van de populairste verfsoorten om zowel je huis als je schilderij mee te beschilderen, dankzij zijn ongeevenaarde verfkwaliteiten als hoge verzadiging en goede dekking. In 1910 bedacht de National Lead Company om de verf in de markt te zetten zelfs de term ‘white-leaders’; “voor mannen die geloven in de kracht van wit-gelood.” Reclamemakers gebruikten het loodpigment schaamteloos als de beste optie voor witte verf, ondanks het feit dat lood al eeuwen bekend stond als een gevaarlijke stof, die zelfs al in het oude Egypte gebruikt werd als dodelijk vergif.

Ook van sommige beroemde schilders wordt vermoed dat ze stierven aan de gevolgen van loodvergiftiging. Ook zou het een mogelijke verklaring kunnen zijn voor de veelvoorkomende ‘schildersgekte’. In 2010 ontdekten wetenschappers hoge loodconcentraties in Caravaggio’s botten, waarna ze concludeerden dat hij gestorven moest zijn aan loodvergiftiging. Ook Michelangelo’s jicht wordt in verband gebracht met loodconcentraties in de verf (en de wijn) die hij gebruikte. En ook Francisco Goya’s gebruik van witlood, Napelsgeel, en een extract van Saturn, allemaal kleuren die hij met zijn vingers op het doek aanbracht, hebben volgens onderzoekers geleid tot vergiftiging.

orange.jpgSommige sinaasappels worden gekleurd met de kunstmatige tint Citrus Red 2. Afbeelding via Imgur 

Ook vandaag de dag zijn kunstmatige kleuren niet bijzonder goed voor onze gezondheid. In 2010 publiceerde het Center for Science in the Public Interest (CSPI) een rapport met de titel Food Dyes: A Rainbow of Risks, waarin onder meer de gevaren van de mogelijk kankerverwekkende kleurstof als Citrus Red 2 uiteen worden gezet, een pigment dat gebruikt wordt om de schil van sinaasappels er feller uit te laten zien. Van die kleur werd ontdekt dat hij blaastumoren veroorzaakte in muizen en ratten. Ook voor de kleurstof Yellow 6, die veel gebruikt wordt in onder andere snoep en sauzen, werden vergelijkbare resultaten gevonden.

Het is te makkelijk om Kapoor erop aan te kijken dat hij Vantablack met het patent nu voor zichzelf heeft geclaimd en de revolutionaire substantie niet met andere kunstenaars hoeft te delen. Dat is onterecht. Zijn studio fungeert als het ware als een soort tweede wetenschappelijk lab, waar het artistieke potentieel van het zwartste zwart eerst gecontroleerd getest kan worden door een team dat de middelen heeft om dat op een verstandige manier te doen. Mocht de kleur geen gezondheidsgevaren opleveren, dan is de kans groot dat-ie vrijgegeven zal worden aan de wereld, waarna we heel veel intens zwarte kunst kunnen verwachten. Maar gezien de vaak dodelijke historie van andere ‘innovatieve’ kleuren, is het geen slecht idee om daar heel even mee te wachten.

Digitale Kunst Op De Nederlandse Kunstacademies

We maakten een rondje langs vijf kunstopleidingen om te horen hoe ze de volgende generatie digitale kunstenaars klaarstomen.

Source: The Creators Project

Hoe gaan Nederlandse kunstacademies om met digitale kunst?

The Creators Project staat deze hele week in het teken van digitale kunst. Samen met vooraanstaande kunstenaars, curatoren, galeriehouders en verzamelaars verkennen we de kunstwereld van morgen.

Foto met dank aan FROM FORM, via

De jeugd heeft de toekomst, en wij durven wel te voorspellen dat er in die toekomst een belangrijke rol is weggelegd voor digitale kunst. Maar hoe worden de kunstenaars van morgen daarop voorbereid? Hoe gaan opleidingen om met de snel veranderende digitale mogelijkheden, en welke opleiding moet je kiezen als jij de volgende grote internetkunstenaar wil worden? We maakten een rondje langs de grootste kunstacademies van Nederland om te vragen hoe het ervoor staat met de digitale kunsten in het onderwijs.

ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten,  Arnhem


Een korte compilatie van studentenwerk van ArtEZ

Bij de opleiding Interaction Design draait alles om individuele ontwikkeling, vertelt docent Richard Vijgen. “Wat het onderscheidt van andere hbo-opleidingen die zich bezighouden met mediadesign, is dat er hier om gaat dat de student zich ontwikkelt als auteur. Vanuit de opleiding leren studenten fundamentele basisvaardigheden als programmeertechnieken, ontwerpprincipes en mediatheorie, en vervolgens gaan ze zelf aan de slag, onder begeleiding van gespecialiseerde docenten.” De opleiding is er verder op ingesteld dat de studenten zelf veel kennis kunnen ophalen bij specifieke online community’s, verklaart Vijgen. “Je kunt niet alle kennis op de academie in huis hebben – daarvoor is er teveel. Maar dankzij het internet zijn alle technieken die ze kunnen gebruiken beter gedocumenteerd dan ooit, en kunnen ze zich zelfstandig specialiseren.” Voorbeelden van recente projecten: een wifi-afwerend isolatiemateriaal genaamd de WiFi Bunker, van Amy Whittle, en de Mirror Mask van Michelle van Ool, een interactieve lichtinstallatie die geproduceerd wordt vanuit een glazen masker.

Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam

Jennifer in Paradise, Constant Dullaart. Via

De Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam heeft een breed aanbod, variërend van mode tot edelsmeden. Van een zwaartepunt op digitale technieken kun je niet echt spreken, al worden deze wel hier en daar toegepast. Vooral bij de afdeling VAV, Voorheen Audio Visueel, waar Maarten Rots animatie doceert. “We bieden wel wat digitale technieken aan, maar dat zijn vooral de basics,” vertelt hij. “We faciliteren bijvoorbeeld wel hoe je met Arduino kunt werken (dat is een open source computerplatform dat via inputsignalen op zijn omgeving kan reageren), en in de vorm van workshops kunnen studenten leren hoe deze ze moeten programmeren – benaderbare programmeertaal, overigens. Maar over het algemeen geloven we vooral in een aanpak vanuit het concept, en zien we digitale middelen als extra medium om kunst mee te maken.” Dat de Rietveld Academie van huis uit geen opleidingen aanbiedt die echt nadrukkelijk gebruik maken van digitale technieken, wil niet zeggen dat er nauwelijks kunstenaars vandaan komen die zich juist vooral in dat veld begeven. Een bekende alumnus is bijvoorbeeld digitaal kunstenaar Constant Dullaart.

HKU (Hogeschool voor de Kunsten Utrecht)

Screenshot van Lumini, via

De HKU (Hogeschool voor de Kunsten Utrecht) heeft acht verschillende zogeheten schools, en twee daarvan richten zich op een zeer specifiek kunstgebied: de een met betrekking op games (Games en Interactie), en de ander richt zich op muziek (Muziek en Technologie). En dat is niet het enige, want álle acht schools werken nauw samen met vier expertisecentra, waaronder het Expertisecentrum Creatieve Technologie – een plek waar ideeën worden ontwikkeld rondom de combinatie van kunst en technologie. Oftewel: de technologische kennis van deze broedplaats kun je terugvinden in iedere vestiging van de academie. “Digitaal en analoog trekken steeds meer naar elkaar toe,” zegt Marinka Copier, directeur van dit expertisecentrum. “Geen enkele kunstdiscipline onttrekt zich hieraan. We zien digitale technieken niet zozeer als iets aparts, maar meer als iets dat je bijna overal in kunt implementeren.” Wat voor resultaten dat zoal oplevert? Van sprookjesachtige game art en een virtuele flipperkast tot een niet-lineaire animatieserie over geheime signalen tijdens de Koude Oorlog.

Academie Beeldende Kunsten Maastricht

Venster, Tom Luyten

Op de Maastricht Academy of Media Design and Technology zijn studenten bezig met digitale applicaties, websites, maar ook met installaties en interactieve films. “Onze lijfspreuk is een beroemde uitspraak van de Britse muziekproducent Brian Eno,” zegt Rob Delsing, docent Multimedia Storytelling. “What is possible in art becomes thinkable in life. Kunst vormt de inspiratiebron voor veelal toegepaste, technologische innovaties.” De installatie Venster bijvoorbeeld, van Tom Luyten, is een soort digitaal raam waarin je verschillende ‘uitzichten’ kunt laten zien, bedoeld voor verzorgingstehuizen. “Maar er zijn ook projecten die wat minder direct toepasbaar zijn, en wat meer uitgaan van het esthetische,” voegt Delsing toe. “Nu is er bijvoorbeeld een student bezig om onderzoek te doen naar de kwaliteit van discussies op Twitter, en dat verwerkt ze in de vorm van tapijten.” Waar liggen de komende tijd vooral de speerpunten? “Ik heb het idee dat er steeds minder met het beeldscherm wordt gedaan, en juist meer met installaties, de publieke ruimte en virtual reality. In Sittard hebben we recent nog MediaValley opgezet, een platform waar wordt onderzocht hoe je technologieën als virtual reality en interactieve video kunt inzetten om nieuwe journalistieke vertelvormen mee te ontwikkelen.”

Willem de Kooning Academie, Rotterdam

Klok, Kevin Verbeek. Via

Op de Willem de Kooning Academie kunnen studenten de minor Digital Craft volgen, waarin ze leren hoe ze nieuwe technologieën kunnen inzetten voor hun werk. Iedere discipline zou je er in principe kunnen aantreffen: audiovisueel, animatie, maar ook grafisch ontwerp en zelfs mode – denk bijvoorbeeld aan wearables. “Studenten krijgen opdrachten die per jaar kunnen verschillen,” vertelt Jon Stam, mede-ontwikkelaar en docent van de minor. “Verder hebben ze zelf de vrijheid om te bepalen wat ze ermee doen.” Voor een van deze opdrachten werden studenten gevraagd om een computergeheugen te creëren. “Het had een miljard keer zo weinig capaciteit als een gemiddelde USB-stick, maar het ging er vooral om dat we konden laten zien hoe digitaal geheugen überhaupt werkt.” In een ander geval moesten studenten hun eigen tools ontwerpen – ze mochten zelf bepalen wat ze onder een tool verstaan, het kon een werkgereedschap zijn, maar ook een voorwerp dat aanzet tot nadenken. “Een audiovisueel-student maakte bijvoorbeeld een digitale klok die er vijftien minuten over doet om de volgende tijdsaanduiding te renderen,” vertelt Stam. “Dat kwam voort uit zijn eigen ervaringen als filmmaker, en de frustrerend lange tijd die hij kwijt is aan het renderen van zijn beelden.” Een andere student maakte een tool die alle tweets binnen een straal van vijfhonderd meter hardop uitsprak. “Toen hij het ging testen, hoorde hij dat veel mensen in de buurt over elkaar aan het twitteren waren. En dat een van zijn buurtbewoners nogal racistisch was.”

Internetkunst voor aan de muur: de wederopstanding van het digitale fotolijstje | The Creators Project

Hang het scherm van Electric Objects aan de muur en je kunt er meteen exclusieve digitale kunst op downloaden.

Source: The Creators Project

Internetkunst voor aan de muur: de wederopstanding van het digitale fotolijstje

The Creators Project staat deze hele week in het teken van digitale kunst. Samen met vooraanstaande kunstenaars, curatoren, galeriehouders en verzamelaars verkennen we de kunstwereld van morgen.

Lionsong door Björk, Inez & Vinoodh en Aaron Pronger. Alle afbeeldingen met dank aan Electric Objects.

Digitale kunst klinkt leuk, maar hoe hang je het in godsnaam aan de muur? Het is een vraag waar niet alleen musea maar vooral ook particuliere verzamelaars mee zitten. Musea hebben allicht de middelen om bijvoorbeeld tijdelijk een muur van tv-schermen neer te zetten, maar thuis is dat al een stuk moeilijker. Het Amerikaanse digitalekunstplatform Electric Objects heeft daar nu een oplossing voor gevonden in de vorm van de E01, een tweedimensionaal scherm waarop je, nadat je het aan de muur hebt gehangen, direct een digitaal kunstwerk kunt downloaden.

Sinds de introductie van de eerste versie van de digitale lijst heeft het platform al voor meer dan 50.000 dollar aan digitale kunst verkocht, van kunstenaars als Ai Weiwei, Björk, Sabrina Ratté, Ghostly International, YACHT en Nicolas Sassoon. Sinds afgelopen winter hangt er bovendien permanent een display in de showroom van het New Museum in New York.

Panda to Panda, door Ai Wei Wei en Jacob Appelbaum

Eén van de kunstwerken die uit de collectie springt is van Zach Gage. Met dit werk levert de kunstenaar commentaar op de “sensatiegerichtheid van media op geweld en terreur” – in het scherm wisselen de woorden ‘war’ en ‘peace’ elkaar af, afhankelijk van naar welke term het meest wordt gezocht volgens de dagelijkse statistieken van Google Trends. door Zach Gage

Het werk van Björk bestaat uit hypnotiserende videoloops uit de clip van Lionsong. De Chinese kunstenaar Ai Wei Wei en de internetactivist Jacob Appelbaum maakten samen het project Panda to Panda – een kritiek op de NSA, die volgens Levin perfect illustreert naar welke soort kunstwerken Electric Object op zoek is: werken die niet gebonden zijn aan wat de intelligentsia van de kunstwereld dicteert.

“Dit zijn twee van onze favoriete kunstenaars,” zegt Lenin. “Ze passen niet in de traditionele categorieën, en voelen zich niet beperkt door wat dan ook. Wat ons ook aan hen aanspreekt – en dat geldt voor alle andere kunstenaars met wie we samenwerken – is de waarde die ze hechten aan het bereiken van normale mensen, die ook in hun eigen woonkamer van nieuwe vormen van kunst willen kunnen genieten. Op die manier kan je boodschap een groot aantal mensen bereiken.”

Klik hier voor meer informatie over de collectie van Electric Objects.